Rozdział 17

Obudziłam się wczesnym popołudniem ze strasznym bólem głowy. Może i nie wypiłam za dużo, ale i tez nie za mało. Zeszłam na dół i zastałam tam wypoczętych chłopców. Mówiąc chłopców mam na myśli Louisa i Harrego. Natomiast Niall i Liam byli bardzo nie wyraźni.

- Natalie, mogę cię na słówko.? - zapytał tajemniczo Hazz
- Mhmm. - wymamrotałam

Wyszliśmy z salonu do kuchni, gdzie zostałam bardzo boleśnie skarcona przez Stylesa.

- Dlaczego ty mu kurwa wybaczyłaś.?
- To był mój najlepszy przyjaciel...
- Najlepszy przyjaciel, który cię zgwałcił. Czy ja zgwałciłem kiedyś swojego przyjaciela.??
- No, tak.?
- Dobra, nie licząc Louisa.
- Ale Harreh, on jest taki tylko pod wpływem alkoholu. Poza tym w sobotę wraca już do Irlandii.
- Jak to.?? - wparował Niall

''Kurwa, on to słyszał.'' - pomyślałam. Byłam strasznie zła na Harrego. Pobiegłam do pokoju i zaczęłam ryczeć. Przecież już miało być dobrze. Już miało się ułożyć.

- Możesz mi o tym opowiedzieć.? - usłyszałam głos Niall'a
- Kiedy mieszkałam jeszcze w Irlandii, Claus i Ja byliśmy razem – otarłam łzy – Kiedyś po imprezie, zaproponował, że mnie odwiezie. Kiedy byliśmy już pod moim domem, powiedział, że musi się załatwić, więc go wpuściłam. Kiedy weszliśmy, on się na mnie rzucił i ... - rozbeczałam się. - to był koszmar, który od dawna mi się śni. Przeprowadziłam się tutaj. Myślałam, że to wszystko nie wróci, ale ale jednak. Kiedy raz Harry u mnie nocował. Musiał iść na spotkanie i zostałam sama. Wtedy do drzwi zadzwonił Claus. Pobił mnie. To nie byli te łobuzy o których ci tak zmyślałam. Znowu to zrobił. Znowu dotkliwie mnie zranił. Podczas tych napadów był pod wpływem alkoholu. Jego ojciec również był nałogowym alkoholikiem i jedno piwo robiło z niego złego człowieka. Postanowiłam mu wybaczyć, bo zawsze pomagał mi. Wiedział o mnie wszystko. Jest najlepszym przyjacielem jakiego można sobie wyobrazić. Tylko, że nikt nie może mnie zrozumieć... - nie dokończyłam, bo blondyn zamknął moje usta w namiętnym pocałunku. Nie powiem, podobało mi się. Ale chwileczka.... Tak samo miałam z Harrym.
- Niall.? - przerwałam
- Tak.?
- Czy ty jesteś... emm... no gejem.?
- Nie no. Skąd taki pomysł.
- Nie tak tylko chciałam się upewnić – dokończyłam czynność, którą przerwałam
- Kocham Cię. - powiedział nieśmiało

Nie odpowiedziałam. Uśmiechnęłam się szeroko i przytuliłam go. Dopiero teraz zauważyłam stojącego w drzwiach Stylesa.

- Wypierniczaj Harry.! - krzyknęłam

Przestraszony brunet wybiegł z pokoju w trybie natychmiastowym.

- Komu powie pierwszemu.? - spytałam
- Myślę, że Louisowi. - zaśmiał się
- Chodź sprawdzimy. - chwyciłam go za rękę i oboje wyszliśmy z pokoju.

Kiedy tylko ukazaliśmy się chłopakom:

- Jak wy razem ładnie wyglądacie. - powiedział Liam
- Hahaha, jednak Liamowi – odezwałam się do Horana

W tym momencie do domu wszedł Zayn. Kiedy poszłam go przywitać, zauważyłam, że jest cały zaryczany.

- Co się stało.?
- Perrie. Ona. Mnie, rzuciła.
- Dlaczego.?
- Znalazła sobie innego. - rzucił na ziemię torbę i wszedł do środka.
- Wszystko będzie dobrze. Widocznie nie była dla ciebie stworzona.
- Tylko szkoda, że ona kilka dni temu mówiła, że mnie kocha, że za mną tęskni. Czyli kłamała.? - spojrzał się na mnie swoimi brązowymi, zaszklonymi oczami
- Nie wiem tego. Być może zakochała się kilka dni temu, może miesiąc. Malik, weź się w garść. Nie możesz rozpaczać z byle jakiej laski. Ona po prostu nie docenia tego co ma.
- Tak myślisz.?
- Mhmm. Uwierz, ludzie przeżyli gorsze rzeczy i nie przeżywają aż tak.
- Dziękuje
- Nie masz za co. Kiedyś mi się odwdzięczysz. Dobra, ja lecę do domu. Jutro przyjeżdża mój ojciec i muszę ogarnąć dom. - rzuciłam kierując się do pokoju Harrego.

Spakowałam swoje rzeczy i zeszłam na dół by pożegnać się z chłopcami.

-Nie martw się. Wszystko będzie dobrze – szepnęłam na ucho Mulatowi, kiedy żegnałam się z nim
- Emm.. Natt, ja cię odprowadzę. - powiedział niezręcznie Niall
- Jak chcesz.?
- Pewnie, że chce. Daj mi tą torbę. - zabrał mi ową torebkę i ruszył otworzyć mi drzwi.

Nie spodziewałam się tego po nim. No ale co miałam zrobić. Szliśmy tak razem i gadaliśmy o różnych rzeczach. Kiedy byliśmy już pod moim domem, kiedy już miałam iść, on złapał mnie za rękę i powiedział słowa, których nigdy nie zapomnę:

- Jesteś moim ideałem, którego szukałem przez całe swoje życie. Pragnę byśmy byli razem.
- Ja też. - uśmiechnęłam się i pocałowałam czule chłopaka.

Z bananem na ustach odwróciłam się i wróciłam do domu. Jaki tam był bajzel. Ogarnęłam to w 4 godziny. Zmęczona poszłam do sąsiadki odebrać Look'a, którym opiekowała się podczas mojej nieobecności. Kiedy nakarmiłam kotka postanowiłam wziąć prysznic. Czysta wskoczyłam w piżamkę, wzięłam laptopa i odpaliłam twittera. Było kilka wiadomości o Hatalie, ale nawet ich nie czytałam. Pojawił się tylko wpis Niall'a:

''Dziękuje @NatalieH_ Pamiętaj o tym co ci mówiłem. xx''

Na co ja:

''@NiallOfficial Pamiętam i mam nadzieję, że nigdy nie zapomnę ; )''

Co z tego, że polecą hejty. To sprawa moja i Niall'a.

Odłożyłam komputer i usnęłam.

Już nawet nie patrzę na komentarze, tylko piszę puki mam natchnienie.

Teraz będą same wesołe, bo jestem taka szczęśliwa. Wszystko się ułożyło.. Yey. A myślałam, że będzie jeszcze gorzej. Szkoda jeszcze, że mnie tak wkurwia -,- Ok. Nie przynudzam xd

Boszee, jak ja ich kocham. Najbardziej na świecie <333