Rozdział 20

Rankiem obudziłam się i w celu rozpoznania godziny, chwyciłam za telefon. Ujrzałam tam 7 nieodebranych połączeni od Hazzy. A no tak, miałam do niego zadzwonić. Pieprzona skleroza. Ciekawe czy to się leczy.? Dobra mniejsza z tym. Oddzwoniłam czym prędzej do Loczka.

- Czemu nie odbierałaś.? - spytał
- Wtedy, kiedy ty dzwoniłeś, to gadałam z Niall'em. A coś się stało.?
- Chciałem ci o czymś powiedzieć, ale już nie ważne.
- No zacząłeś to mów.
- Naprawdę, to już nie ważne.
- Harreh, coś ty zrobił.?
- Ale obiecaj, że się nie wkurzysz – złamał się
- Postaram się.
- Powiedziałem wczoraj coś Louis'owi i on uciekł.
- Coś ty znowu mu powiedział.??
- Że się zakochałem.
- W kim.?
- W Taylor.
- Ty pusty idioto. Czy ty nie zdajesz sobie sprawy z tego co zrobiłeś.? Wiesz, że już możesz go nie odzyskać.?
- Chciałem być z nim szczery.
- Dobra, czekaj. Taka rozmowa jest bez sensu. Zaraz tam u ciebie będę.
- Ok. - rozłączył się

Chwyciłam szybko jakieś luźne ciuchy. Rozczesałam włosy upinając je w zgrabnego kucyka, pomalowałam rzęsy i chwyciłam nową torebkę od Taylor. Idąc szybkim krokiem byłam u nich w 20 minut. Drzwi otworzył mi Zayn

- O Hej Natt. Co ty tutaj robisz.?
- Ja do Harrego.
- Oj, Niall będzie zawiedziony – dogryzał mi
- Zayn, proszę cię, nie teraz. - odepchnęłam go na bok i wbiegłam do domu.

Na kanapie siedział skulony Harry, a wokół niego rozsiedli się Liam i Niall.

- Boże, Harry, coś ty najlepszego zrobił.? - spytałam podchodząc do niego
- Nie chciałem go okłamywać.
- A co z tą całą Taylor.? - zapytał Liam
- Ona powiedziała, że nie mogłaby być z takim szczeniakiem jak ja.
- A Louis.? Gdzie on jest.? - zapytałam
- Wybiegł wczoraj wieczorem z domu i do tej pory nie wrócił. - odpowiedział Niall
- To moja wina. Nie powiedziałam ci jaka ona jest – usiadłam na fotelu – groziła mi.
- Jak to.? - zdziwił się Harry – czemu mi nie powiedziałaś.?
- Bo to moja sprawa. To ja nie byłam dla niej miła.
- To jej wina. Ona jest chora psychicznie. - wsparł mnie Horan
- Muszę zadzwonić do Lou – przypomniałam sobie i wyjęłam telefon z kieszeni
- To bez sensu. On nie odbierze – rzekł załamanym głosem Harold
- Ale ode mnie odbierze. Przynajmniej mam taką nadzieję – ściszyłam głos wypowiadając ostatnie zdanie.

Wybrałam numer Tomlinsona. Jeden sygnał – nic. Drugi – nic. Trzeci – nic. Już miałam rozłączać się, gdy usłyszałam jego rozpaczliwy głos.

- Louis, gdzie ty jesteś.?
- Jak on mógł...
- Lou...
- Zielone łąki i wysokie drzewa... - powiedział i się rozłączył
- No i co. Co powiedział.? - niecierpliwił się Harry
- Zielone łąki i wysokie drzewa... - zacytowałam
- Co to ma kurwa znaczyć.? - spytał Styles
- Nie wiem. My z Niall'em pojedziemy go poszukać. Zayn idzie na spotkanie, czyli Liam, zostaniesz z nim.?
- Pewnie. - uśmiechnął się Payne

Pojechałam więc z Horanem pierw do pobliskiego lasu. Ochroniarz, który tam był powiedział, że nie widział nikogo takiego w pobliżu. Jeździliśmy tak pół dnia po obrzeżach miasta. Nagle olśnienie. Niedaleko Londynu jest duże pole, gdzie mieli budować jakiś budynek, ale w końcu nie wybudowali, ponieważ na tym terenie rosną wysokie i bardzo rzadkie drzewa. Czym prędzej pojechaliśmy tam. Odetchnęłam z ulgą, gdy zastaliśmy go tam.

- Louis – podbiegłam do niego i przytuliłam
- Dlaczego on mi to zrobił.?
- To było tylko i wyłącznie zauroczenie i to bez wzajemności. Poza tym Taylor ma już chłopaka, więc to i tak by nie wyszło, a sam wiesz jaki jest Hazz.
- Skąd wiedziałaś gdzie jestem.?
- W tym budynku co mieli budować miałam mieszkać, ale sam widzisz. A teraz chodź, pojedziemy coś zjeść, bo na pewno jesteś głodny.
- Taaak.! - wrzasnął Niall, na co zaśmiałam ja się cicho

Udaliśmy się do McDonalda. Każdy zjadł to na co miał ochotę i kiedy już mieliśmy jechać:

- Ale ja nie mogę tam wrócić. - ocknął się Boo Bear
- Dlaczego? Przecież to tez twój dom – wytłumaczyłam
- Ale... on tam jest. Nie chcę go widzieć
- Tommo, ty tchórzu... - powiedział Niall, a ja go lekko uderzyłam łokciem
- Jak chcesz do pojedziemy do mojego domu, ale obiecaj, że jutro tam wrócisz i z nim pogadasz.! - rzekłam
- No dobrze. - powiedział od niechcenia Louis

Tak więc Niall odwiózł nas do mnie. Wchodząc do domu zaskoczyłam się bo nie zastałam Looka.

- Tato.! Gdzie jest Lookie.?
- Postanowiłem z Taylor, że go oddamy bo go strasznie zaniedbujesz.

- Ale jak to... - powstrzymałam się, widząc podchodzącą do mnie Taylor – ojcze, może i masz rację. Strasznie go zaniedbuje. Aha, Louis zostanie na noc.
- Natalie, czy ja powinienem się martwić.? Raz Harry, potem Niall, a teraz Louis. - skrzyżował ręce na swojej klatce piersiowej Andre.
- Przecież to moi przyjaciele – powiedziałam i poszłam na górę, a za mną oczywiście Tomlinson.
- Twój tata jest z Taylor.? - zdziwił się Lou
- No niestety.

Przez cały wieczór siedzieliśmy u mnie w pokoju, na łóżku i gadaliśmy. W pewnym momencie Louis chwycił za laptopa i powiedział.

- Może i nie powinienem, ale muszę ci coś pokazać...

Yoo.!

Taki se rozdział o Larrym, a co.! Miał być wczoraj, ale nie dokończyłam go pisać bo usnęłam xd Teraz rzadziej będę dodawać, bo piszę książkę dla Oli ;xx

Słucham ''They Don't Know About As'' i płaczę. Czemu życie musi być takie pojebane ;'c