Rozdział 13

Zastałam Vick i Louisa śpiących w swoich objęciach. Nie ukrywam, w oku zakręciła mi się łza. W końcu to zabolało mojego chłop... przyjaciela. Nie wiedziałam co robić. Założyłam buty i wybiegłam na dwór sprawdzić, gdzie podział się Harry. Błądziłam po Londynie. Nigdzie nie mogłam znaleźć Loczka. Zmęczona poszukiwaniami, usiadłam na ławeczce w parku. Skulona siedziałam i próbowałam sobie to wszystko poukładać. To co robiłam dla tego chłopaka było warte Nobla. Dlaczego, spytacie. Pomagam mu, kiedy ja sama potrzebuje wsparcia. Przecież wczorajsze wydarzenie nie przeszło w niepamięć. Moje przemyślenia przerwał telefon. Był to mój ojciec.

- Jak sobie radzisz córcia.? - spytał Andre
- Dobrze. A jak tam w stanach.?
- Też dobrze. Spotkałem tutaj super dziewczynę. Właśnie dlatego zostałem trochę dużej. Ona przyjedzie ze mną w poniedziałek do Londynu, więc spodziewaj się nas.
- Ojej, dobrze.
- Natalie.?
- Tak.?
- Czy ty jesteś z tym Harrym.?
- Nie, no coś ty. A co.? Każą ci o tym napisać.?
- Niestety. Ale napiszę prawdę. Nie musisz się o to martwić. Muszę kończyć. Baw się dobrze tylko nie szalej bardzo.
- Oj, no dobrze. Papa.

Rozłączyłam się i schowałam telefon do kieszeni. Siedziałam tak jeszcze kilkanaście minut. Zrobiło się ciemno. Czas wracać. Liczyłam na to, że i Styles wrócił. Ruszyłam więc do domu, w którym tymczasowo mieszkałam. Gdy tylko ukazałam się w domu zostałam zaatakowana pytaniami. Ja tylko machnęłam ręką i poszłam do pokoju Harrego. Odetchnęłam z ulgą, gdy go tam ujrzałam.

- Dlaczego powiedziałaś, że między nimi nic nie zajdzie.?
- Ja też byłam w wielkim szoku – zajęłam miejsce obok chłopaka – pogadam z nią, ok.?
- Nie wiem czy to coś zmieni. On się na nią tak patrzy – zacisnął wargi chłopak
- Poczekaj – klepnęłam go w ramię i pokierowałam się do pokoju Tomlinsona, gdzie Vicki z nim spała. Obudziłam koleżankę i po cichu wyszłyśmy z pomieszczenia
- Co się stało.? - spytała zaspana
- Jest problem. Podobasz się Louisowi.
- PROBLEM.?! Ty to nazywasz problemem.?
- Tak. Wiesz może kto to Larry Stylinson.?
- No i co z tego. No nie.? Oni, razem.?
- Byli. Ale Harry chciał to wszystko odbudować, ale pojawiłaś się ty i jest zazdrosny.
- Nie chciałam mu robić przykrości.
- Za późno. Siedzi w pokoju i użala się nad sobą.
- Jak ja mogłam coś takiego zrobić. Nawet przez myśl nie przeszło mi to co mógł poczuć Styles. A wiesz co jest w tym wszystkim najgorsze.? Jestem shipperką Larrego.
- Uff.. - odetchnęłam – Czyli, mogłabyś zrezygnować z Louisa.?
- Dla Larrego wszystko.!

Przytuliłam ją. Mogła spełnić swoje marzenie i być z Tommem, ale nie. Zrobiła coś dla nas wszystkich. Pierwsze co udałyśmy się do Hazzy.

- Przepraszam cię Harry, nie wiedziałam, że tak bardzo cierpisz. Chciałabym ci jakoś pomóc – zaczęła przyjaciółka
- Niby jak – burknął chłopak
- Normalnie. Kolacja.? Jutro.? Ty i Louis.? Co ty na to.?
- Serio.? Załatwisz to.?
- Pewnie.
- Dzięki – przytulił ją, na co ja lekko zakaszlałam
- Natalie.? A Harry nie będzie zły, że nocujesz u One Direction.?
- Jaki Harry.? - spytał zdziwiony Loczek
- No jej chłopak. Harry Styczeń. - poinformowała Vicki
- Yyy... rozeszliśmy się. - zakończyliśmy rozmowę

Chciałam coś zjeść. Więc całą trójką zeszliśmy na dół. Po drodze Harry zaczepił mnie.

- Styczeń.? Serio.?

Zachichotałam. Może i powinnam powiedzieć Vicki prawdę, ale skoro już po wszystkim, to po co wspominać.? W salonie już nikogo nie było. ''Dzieci poszły spać'' – jak to ujęła Vick.

Naszykowaliśmy talerz kanapek, których po chwili nie było. Podczas posiłku przyjaciółka dostała sms'a od rodziców, w którym kazali jej wracać do domu. Dokończyliśmy posiłek i obmówiliśmy plan na jutro. Ja z Vick szykujemy jutro kolację dla niej i Louisa, która jednak będzie dla niego i Hazzy. Kiedy chłopcy wrócą z nagrań, Harry pojedzie na wyznaczone miejsce i będzie czekał na Tomma. Ja mam zatrzymać Louisa w domu, jak najdłużej się da. Kiedy wszystko było już jasne, przyjaciółka opuściła dom chłopców.

Po zaciętej kłótni z Stylesem, poszłam się wykąpać. Jako, że łóżko Louisa, w którym miał spać Hazz, było zajęte, przyjaciel poszedł spać do Liama. Ja natomiast wróciłam tam gdzie miałam swój kąt – pokój Loczka. Ułożyłam się wygodnie na łóżeczku i nie wiem kiedy usnęłam

Miło mi, że liczba odwiedzin rośnie. Szkoda tylko, że nie liczba komentarzy ;(

Następny postaram się dodać jutro :)

Zakochałam się w tym zdjęciu. *.............*