Rozdział 7

Przebudziłam się o bardzo wczesnej porze. Była ok. 7.00. Zeszłam na dół do łazienki, by się wykąpać. Wlałam duuużo wody do wanny i dolałam płynu do kąpieli, co w efekcie wytworzyło bańki mydlane. Leżałam tak chyba z pół godziny. Siedziałabym pewnie jeszcze dłużej, ale woda stała się bardzo zimna. Wyszłam więc z wanny, wytarłam się w czysty ręcznik i założyłam wcześniej przygotowane przeze mnie ciuchy. Następnie zrobiłam sobie płatki z mlekiem, które skonsumowałam leżąc na kanapie i oglądając pewien nuudy film. Chwilę potem usłyszałam dzwonek. Zapomniałam zupełnie, że Vicki miała się u mnie zjawić. Ja i moja skleroza.

- Hej – krzyknęła koleżanka
- Cześć, wchodź
- O czym chciałaś ze mną porozmawiać.? - spytała siadając na kanapie
- Poczekaj, zaraz ci powiem. Idę po coś do picia – powiedziałam i zniknęłam w kuchni.
- Natt.! Ktoś dzwoni.! Jakiś 'Harry'.?! - usłyszałam krzyk z salonu

Przybiegłam do niej, zabrałam jej telefon i odebrałam go.

- Hej, misiu.
- Hej, kotek. Co u ciebie. Nie odzywałaś się.
- Przepraszam, ale tak jakoś wyszło. Właśnie jest u mnie koleżanka. A u ciebie jak tam.?
- Za godzinę mamy sesję. A potem mamy iść jeszcze gdzieś na miasto bo MODEST! tak chce
- Oj, biedactwo. Och, znowu bym zapomniała. Mógłbyś załatwić zdjęcia i autografy chłopaków dla Vicki.?
- Pewnie. Lubi nas.?
- Mhmm...
- A ładna jest.?
- Harreh.!
- Żartowałem przecież.!
- Sorki, ale muszę już kończyć. Do zobaczenia jutro.! Kocham cię.
- Ja ciebie też.

Rozłączyłam się. Vick, bardzo dziwnie się na mnie patrzała. Jeszcze nie skapowała co się dzieje.

- To ty masz chłopaka.?
- No.
- Aha. Jak się nazywa.? - spytała chwytając szklankę z cieczą
- Harry Sty.... Harry Styczeń. - skłamałam. Przecież nie mogłam złamać obietnicy danej chłopakowi
- Ładne imię. Lubisz One Direction.?
- Nom, spoko są.
- Chciałabym chodź raz ich spotkać. Szczególnie Louisa. On jest taki słodki.
- Bardzo... - rzuciłam zarkastycznie
- Co masz na myśli.?
- Nie, nic.
- A ty kogo najbardziej lubisz.?
- Harry. Definitywnie Hazz.
- Jak pół miliona innych directionerek.
- Ale ja nie jestem tak płytka, jak połowa z nich.
- Mam nadzieję – rzuciła biorąc kolejny łyk napoju.

Trochę zabolało mnie to. Rzeczywiście, wiele 'fanek' myślą tylko o Harrym, bo ma słodkie dołeczki i loki. Wiele z nich nie dostrzega prawdziwego człowieka jakim jest Styles. Zboczonym chłopcem jest tylko na pokaz, jak mi to mówił.

- Więc, dlaczego mnie tutaj zaprosiłaś.?
- Chciałabyś spotkać 1D, nie.? To jak mnie ładnie poprosisz to załatwię ci takie spotkanie z nimi.
- Jak to.? - nie dowierzała
- No tak to. Ja mam swoje sposoby.
- Gdybyś to uczyniła byłabym najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi.
- OK. To jeszcze was jakoś umówię.
- Jeej – wydarła się – Dzięki ci
- Nie ma za co.
- Ależ jest. Chodź, zabiorę cię na lody.
- Jej – ucieszyłam się

Wyruszyłyśmy więc na miasto. Po zjedzeniu lodów, rozeszłyśmy się do swoich mieszkań. Ja ugotowałam dla taty spaghetti.

Po ugotowaniu dania, wzięłam komputer w dłonie i kręcąc się po różnych stronach natrafiłam na ciekawy artykuł pt.: 'Harry ostatnio nie spotyka się z nikim. Nikim prócz fanki.' Było tam wprawdzie kilka naszych zdjęć, ale wszystkie komentarze ludzi dawały mi wyraźnie do zrozumienia, że w to nie uwierzyli.

Na twitterze masa obserwatorów i pytań. Nie czytałam ich wszystkich i napisałam :

`@Harry_Styles i ja nie jesteśmy razem. Kurczę ludzie, czemu nie możecie tego zrozumieć.?`

Wkrótce dostałam odpowiedź od nikogo innego niż Harolda:

` @NatalieH_ Nawet się nie wysilaj. Oni i tak wiedzą swoje -,- `

No i skończyło się nękanie. Napisałam mu na prv. `Dzięki. I ♥ U xx`

Wyłączyłam komputer i włączyłam jakiś kabaret. Zmęczona wczesną pobudką, usnęłam przed telewizorem.

Też jest nudny, ale już niedługo się wszystko zmieni hyh

Teraz już nikt nie komentuje noo...

Może jednak zawieszę tego bloga :'(

Jeszcze jedno.!

Wszystkiego Najlepszego Wera.! Następny rozdział dedykuje tobie ;**