Rozdział 2

W nocy przebudziłam się, bo znowu miałam ten koszmar. Znowu śnił mi się Claus. Spojrzałam na zegar. Była 3.00. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie kakao. Gdy wypiłam napój usiadłam w salonie, przed telewizorem i nie wiem kiedy usnęłam.

O 10.00 obudził mnie mój tata

- Znowu miałaś koszmar.? - spytał współczującym głosem
- Tia.. Wiesz tato, poznałam tutaj bardzo fajnego chłopaka i wybieram się z nim dzisiaj na basen.
- Och, dobrze córeczko, tylko wróć przed 16.00 bo ja sam na zakupy nie pójdę.
- Dobrze.

Wstałam z kanapy, zrobiłam nam wszystkim kanapki, które zjedliśmy po niedługim czasie. Wykonałam poranną toaletę, założyłam strój kąpielowy i na to krótkie spodnie na szelkach i tęczową, luźną bluzeczkę. Nagle usłyszałam z dołu dzwonek. Chwyciłam z torbę i zbiegłam na dół. Stał tam mój tata, Harry i pewien chłopak, którego także kojarzyłam.

- Hej – przywitałam się
- Cześć – odezwał się Hazz – to mój przyjaciel, Louis. Louis, to Natalie.
- Miło cię poznać – wyciągnął do mnie rękę Lou
- Mi również – uścisnęłam jego dłoń

Po drodze Loczek wypytywał się mnie, czy już lepiej się czuje. Skłamałam. Wypytywał by mnie o co chodzi, a ja nie chciałam mu mówić.

Bardzo dobrze dogadywaliśmy się. Jedyne co mnie niepokoiło był fakt, że gdy tylko zostawałam sam na sam z Harrym, Louis wtrącał się patrząc na mnie spod byka. Chłopak miał trochę racji bo ja poznałam Loczka dopiero wczoraj, a on spędzał ze mną więcej czasu.

- Przepraszam, chłopaki, ale muszę już iść. - chciałam przerwać ten cały teatrzyk
- Nie, zostań – protestował Hazz, a Lou się nie odezwał
- Może innym razem. Umówiłam się z tatą na zakupy
- W takim razie trzyma cię za słowo – uśmiechnął się cwaniacko Harry
- No to na razie.
- Pa – odezwał się w końcu Louis

Gdy dotarłam do domu była 15.37. Zastałam tatę leżącego na kanapie.

- No to idziemy.? - spytał zaspany
- Tak, tylko wezmę prysznic i się przebiorę
- Ok. - i znowu położył się na kanapie

Tak więc umyłam się i założyłam czerwone rurki, niebieski T-Shirt i czarne szpilki

- Gotowa – krzyknęłam
- No to chodź

Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy w stronę Centrum Handlowego. Dla siebie wybrałam Conversy, czerwoną marynarkę i dwie pary rurek. Mojemu tacie natomiast spodobały się czarne buty Nike, bordowy i niebieski T-Schirt i czarna skórzana kurtka. Gdy wróciłam wykończona, włączyłam laptopa, a tam szok. Na Twitterze dostałam pełno pytań typu:

'Jak ty to zrobiłaś, że Harry cię obserwuje o.O'

Nie chciało mi się odpisywać wszystkim więc twittełam coś w tym stylu:

''To nie moja zasługa, że znam Harrego. To on podszedł do mnie i mi pomógł. @Harry_Styles ,

Dziękuje :) ''

Nie obchodziło mnie to, że Harry Styles mnie obserwuje. To tylko internet. Chciałam wiedzieć coś o zespole One Direction. Przeczytał wszystkie ciekawostki, fakty itp. i nie mogłam w to uwierzyć. Harry chciał mnie tylko wyrwać. Tylko o tym myślał. Znowu się rozpłakałam.

- Czemu płaczesz.? - usłyszałam znajomy mi głos
- Co ty tutaj robisz.?
- Chcę ci pomóc.
- Ty mi już pomogłeś.
- To czemu jeszcze płaczesz.? - spytał siadając na łóżku
- Ty... Chciałeś mnie wykorzystać... - znowu ryczałam
- Ale kto ci tak powiedział.? - przytulił mnie chłopak
- Czytałam trochę o waszym zespole i podobno ty jesteś 'męską dziwką'. Myślałam, że chcesz mnie wykorzystać
- Proszę cię nie wierz w takie opowieści. Nigdy nie mógłbym nikogo skrzywdzić, a zwłaszcza ciebie.
- Naprawdę.? – oderwała się od Harrego
- Naprawdę – znów mnie przytulił

Pierwszy raz poczułam się szczęśliwa.

- Harry.?
- Tak..
- Zostań ze mną. Nie chcę być teraz sama.
- Zostanę jak powiesz mi, dlaczego wczoraj płakałaś.

No i co mam zrobić. Chciałam, żeby został ze mną, ale nie mogłam mu tego powiedzieć, wstydziłam się. Powiedziałam mu...

Siemka.

Przykro mi, że nikt tego ani nie czyta, ani nie komentuje... Ale i tak będę pisać ; )