Rozdział 4

Harry pociągnął mnie za rękę i poprowadził do swojego pokoju.

- Co ty zrobiłaś Louisowi, że ma taki dobry humor.? Od wczoraj się do nas nie odzywał.
- Przecież powiedziałam, że Jestę Magikię... - zaśmiałam się
- Co mu się stało.?
- Jest, a właściwie był zazdrosny.
- Lou... Stary Lou. Jak ja mogłem tego nie zauważyć -,-
- Wyjaśniłam mu, że się tylko przyjaźnimy.
- Mhmm... A on ci wyrzucał.?
- Skąd wiesz.?
- Za czasów Larrego też mi wyrzucał. Ba i to jak...
- Miałeś pokazać mi dom.
- Miałem... Ale mam lepszy pomysł – złapał mnie za rękę i przybliżał się do mnie.

Zamknęłam oczy bo myślałam, że to tylko sen i zaraz się obudzę, ale to wszystko okazało się prawdą. Pocałował mnie. Poczułam się szczęśliwa jak nigdy dotąd. Otworzyłam oczy i zobaczyłam czerwonego jak burak Hazzę.

- Przepraszam, nie powinienem.

Przypomniałam sobie to o czym miałam zapomnieć – Claus. Rozpłakałam się.

- Natalie, nie płacz, nie chciałem... - tłumaczył się
- To nie twoja wina. To ja. Ja nie potrafię o tym zapomnieć.
- Śmierć to nic strasznego. Każdemu to się zdarza.
- Muszę ci coś powiedzieć, ale nie złość się na mnie.
- Nie potrafiłbym.
- Moja mama nie żyje odkąd mam 7 lat. A płaczę z innego powodu.
- Proszę, powiedź. Zaufaj mi. - położył mi swoją dłoń na moim ramieniu.
- Mój były, Claus, on mnie oszukał i skrzywdził. Po tygodniu związku, zgwałcił mnie. - wybuchłam płaczem. Kątem oka spostrzegłam łzy w oczach Stylesa.
- Teraz rozumiem dlaczego nie chciałaś mi powiedzieć. To musiało być straszne przeżycie.
- I było, ale proszę, nie chcę o tym rozmawiać.
- Natt, moglibyśmy być kimś więcej niż przyjaciółmi.?
- Harry, czy to nie za szybko.?
- Może i masz racje. Nigdy do nikogo nie czułem takiej chemii.
- A ja z nikim nie dogadywałam się tak jak z tobą.
- To może bądźmy ze sobą w sekrecie.?
- Może i masz racje.
- ''They don't know about us'' – zaśpiewał mi cicho Hazz
- Nie nie wiedzą – pocałowałam go delikatnie w usta.

Zeszliśmy na dół jak niby nigdy nic. Zasiedliśmy na swoich miejscach. Wszyscy oglądali jakiś film. Tylko ja wpatrywałam się tępo w podłogę i dopiero teraz doszło do mnie, że jestem z Harrym. Nie mogłam mu tego zrobić. Cierpiał by w tym związku. Znowu miał się ukrywać. Nie mogłam wytrzymać tej presji i pożegnałam się ze wszystkimi.

- Ale czemu już idziesz.? - spytał rozczarowany Niall – Moglibyśmy coś razem upichcić...
- Może innym razem.
- Poczekaj, odprowadzę cię – zaproponował przyjaciel
- Nie, dziękuje. Trafię do domu.

Wyszłam i dopiero teraz dałam emocjom ujście. Mój makijaż rozlał się na mojej twarzy. Poszłam do parku. Usiadłam na trawie obok dużego i potężnego drzewa. Wprawdzie lubiłam Harrego. Ale to nic więcej. Może zrobiłam to z obawy przed tym, że mnie oleje. Sama już nie wiem. Może na dobre wyjdzie mi ten związek z Stylesem.? Tyle pytań, a odpowiedzi brak.

- Dlaczego znowu płaczesz.? – rzekł zrezygnowanym głosem Harold
- Czemu ty mnie śledzisz.?
- Spytałem pierwszy.!
- Ja nie chcę byś cierpiał tak jak z Louisem.
- Dlaczego miałbym cierpieć. To ty jak na razie ciągle płaczesz.
- Znowu musiałbyś ukrywać swoją miłość.
- Ale ty nic do mnie nie czujesz... - posmutniał
- Właśnie nie jestem pewna swoich uczuć.
- Miałaś rację, to wszystko dzieje się za szybko.
- Przyjaciele.?
- I to Najlepsi – uśmiechnął się Harry – może chodź do Nando's coś zjeść
- Dobrze.

Po przepysznym obiedzie, Loczek odprowadził mnie do domu.

- Mógłbym na pożegnanie cię... Pocałować.?
- Zezwalam – zaśmiałam się i delikatnie musnęłam usta chłopaka

Weszłam do domu i zabrałam się za przygotowywanie obiadu dla taty. Zrobiłam kurczaka z frytkami. Dosyć miałam wrażeń jak na jeden dzień. Weszłam na komputer. Dostałam dużo wiadomości ze zdjęciami 'Hatalie'. Wiedziałam, że media sobie coś ubzdurają i napisałam tylko na tt:

''Nie jestem z Harrym. Czy tak trudno jest wam to zrozumieć.? My się tylko przyjażnimy.!''

Odłożyłam komputer i usnęłam

Miałam mega dziwny sen, że niby Larry się pokłócił i Harry mnie pobił o.O

Miło mi, że ktoś to wgl czyta -,-  

Cupcake Harry *__* <3