Rozdział 14

Rankiem zostałam obudzona przez Harrego, który szykował sobie ubranie na dzisiejszy wieczór.
- To jest dobre – odezwałam się
- Ojej. Przepraszam, że cię obudziłem. Serio.? Tak, klasycznie.?
- Taki Harry Styles jest najlepszy – puściłam mu oczko.
- No to założymy to. - powiedział sam do siebie – my teraz jedziemy na nagrania. Mam nadzieję, że przypilnujesz domu.?
- Oczywiście. Warto by wziąć się za sprzątanie, bo ten dom do najczystszych nie należy.
- Nie musisz.
- Muszę, muszę. A teraz wyjdź bo chcę się ubrać.
Chłopak posłusznie wyszedł. Ubrałam shorty i dużą, starą koszulkę piłkarską z moim imieniem. Kiedy byłam już ubrana zeszłam na dół. Nikogo tam nie było. Więc zostałam sama. Wróciłam na górę, tym razem pokierowałam  się do łazienki. Rozczesałam moje niesforne włosy i upięłam w luźnego koka. Postanowiłam doładować akumulatorki. Zjadłam kilka kanapek i serek homogenizowany. Po skończonym śniadaniu wzięłam się za sprzątanie. Pierw zebrałam wszystkie ciuchy, które były porozrzucane po całym domu. Po włączeniu pralki wzięłam do ręki odkurzacz. Po tym jak odłożyłam urządzenie zadzwonił mój telefon.
- Halo.? - odebrałam
- Natalie, za pół godziny w ''Raison D'etre''. Załatwiłam, że zamknął restaurację na kolację Hazzy i Lou.
- Ok. Już się zbieram. - wcisnęłam czerwoną słuchawkę
Pobiegłam na górę i rozmyślałam co założyć. Postawiłam na niebieską sukienkę i czarne baleriny. Przebrana poszłam się umalować i uczesać. Gotowa chwyciłam za torebkę i wyszłam z domu. Kiedy byłam już na miejscu, zastałam zdenerwowaną Vick.
- Sorki za spóźnienie.
- No ok. Właściciel mówi, że musimy coś podpisać i ułożyć MENU.
- No to chodź.
*Po załatwieniu wszystkiego*
- Więc idź teraz do domu i masz zatrzymać Louisa. Proszę nie schrzań tego. Ja będę tu czekać na Harrego. - przypominała mi koleżanka
- Ok. To ja lecę. Zaraz przyjadą chłopcy. Zayn jedzie do Perrie, a Niall z Liamem coś już zaplanowali, tak więc spoko. 
- No dobra, dobra. Leć już. - pośpieszałam mnie
Kiedy byłam już w domu jeszcze nikogo nie było. Sprawdziłam jeszcze raz jaki strój wybrał Styles. Beżowy T-shirt, czarna marynarka i brązowe spodnie. Wspaniale. Puki jeszcze nikogo nie było wkradłam się do pokoju Tomma. On także naszykował sobie ciuchy. Jeansy, kolorowy T-Shirt i czarną bluzę. Nie mogłam mu pozwolić, żeby się tak pokazał. Schowałam owe ubranie. Otworzyłam jego szafę. Wyjęłam biały sweterek z paski i niebieskie rurki. Odłożyłam wybrane przeze mnie ubranie na łóżku i szybko ewakuowałam się z tam tąd. W samą porę. Akurat przyszli chłopcy, znaczy oprócz Zayna, który od razu po nagraniu pojechał do Edwards. Harry był niezły. Wbiegł szybko na górę, i po chwili wrócił przebrany. Oznajmił, że wychodzi i wybiegł z domu. Wszyscy z niego laliśmy. Także po niedługim czasie Louis postanowił się przebrać. Nie przyczepił się do tego, że grzebałam przy jego garderobie. Wręcz przeciwnie, podziękował mi za dobór ubrań. Dostałam sms'a od Vicki, żebym zatrzymała Tomlinsona jeszcze przez kilkanaście minut.
- Louis, może ułożę ci włosy.? - zaproponowałam
- No dobrze. - odparł spoglądając nerwowo na zegarek
- Nie bój się, ni spóźnisz się. Ona też nie jest wcale punktualna.
Przez ponad 15 minut próbowałam okiełznać jego czekoladowe włosy. W końcu osiągnęłam upragniony efekt. Tomm powiedział, że zrobiłam to lepiej od stylistki. Przytulił mnie po czym wyszedł z domu. Poczekałam chwilkę, pożegnałam się z Liamem i Niallem, i wyszłam. Pokierowałam się drogą na skróty więc byłam kilka minut przed Lou. Wszystko było perfekcyjne. Na sali nie było nikogo. 
- Haloo.? - wołałam
- Louis już jedzie.? - wyszedł z kuchni Harry
- Za chwilkę tu będzie.
- Chodź – wziął mnie za rękę i zaprowadził do kuchni, gdzie zastałam Vicki – macie tu siedzieć i się nie wychylać – prawił Styles
- Dobra, już, wiemy. Teraz idź tam i czekaj na Louisa. - uspokoiłam go
Posłusznie wykonał mój rozkaz. Długo nie musiał czekać na Tomma. Był bardzo zdziwiony gdy nie ujrzał tam Vick, tylko Harrego. Gadali, dłuuuugo gadali. Nie wiem o czym bo nie słyszałam. Widziałyśmy ich tylko przez okienko w drzwiach kuchni. Pod koniec ich spotkania, pocałowali się. Wraz z Vicki strasznie się tym jarałyśmy. Kiedy chłopcy wyszli z restauracji, udałyśmy się do właściciela, zapłacić za kolację, po czym rozeszłyśmy się. Wchodząc do domu usłyszałam dzikie odgłosy z góry. Tak, tak, dobrze myślicie. Nasze gołąbeczki kochały się na pięterku. Nie mogłam im przerwać. Usiałam więc przed telewizorem i usnęłam.

----------------------------------------------------------------------

Miałam wstawić wczoraj rozdział, ale no nie chciało mi się ;p
Jeśli nie jesteś Larry Shippers to lepiej żebyś tego nie czytał/a. Teraz dopiero wątki Stylinsona się zaczną, gwarantuję ;)

Rozdział 13

Zastałam Vick i Louisa śpiących w swoich objęciach. Nie ukrywam, w oku zakręciła mi się łza. W końcu to zabolało mojego chłop... przyjaciela. Nie wiedziałam co robić. Założyłam buty i wybiegłam na dwór sprawdzić, gdzie podział się Harry. Błądziłam po Londynie. Nigdzie nie mogłam znaleźć Loczka. Zmęczona poszukiwaniami, usiadłam na ławeczce w parku. Skulona siedziałam i próbowałam sobie to wszystko poukładać. To co robiłam dla tego chłopaka było warte Nobla. Dlaczego, spytacie. Pomagam mu, kiedy ja sama potrzebuje wsparcia. Przecież wczorajsze wydarzenie nie przeszło w niepamięć. Moje przemyślenia przerwał telefon. Był to mój ojciec.

- Jak sobie radzisz córcia.? - spytał Andre
- Dobrze. A jak tam w stanach.?
- Też dobrze. Spotkałem tutaj super dziewczynę. Właśnie dlatego zostałem trochę dużej. Ona przyjedzie ze mną w poniedziałek do Londynu, więc spodziewaj się nas.
- Ojej, dobrze.
- Natalie.?
- Tak.?
- Czy ty jesteś z tym Harrym.?
- Nie, no coś ty. A co.? Każą ci o tym napisać.?
- Niestety. Ale napiszę prawdę. Nie musisz się o to martwić. Muszę kończyć. Baw się dobrze tylko nie szalej bardzo.
- Oj, no dobrze. Papa.

Rozłączyłam się i schowałam telefon do kieszeni. Siedziałam tak jeszcze kilkanaście minut. Zrobiło się ciemno. Czas wracać. Liczyłam na to, że i Styles wrócił. Ruszyłam więc do domu, w którym tymczasowo mieszkałam. Gdy tylko ukazałam się w domu zostałam zaatakowana pytaniami. Ja tylko machnęłam ręką i poszłam do pokoju Harrego. Odetchnęłam z ulgą, gdy go tam ujrzałam.

- Dlaczego powiedziałaś, że między nimi nic nie zajdzie.?
- Ja też byłam w wielkim szoku – zajęłam miejsce obok chłopaka – pogadam z nią, ok.?
- Nie wiem czy to coś zmieni. On się na nią tak patrzy – zacisnął wargi chłopak
- Poczekaj – klepnęłam go w ramię i pokierowałam się do pokoju Tomlinsona, gdzie Vicki z nim spała. Obudziłam koleżankę i po cichu wyszłyśmy z pomieszczenia
- Co się stało.? - spytała zaspana
- Jest problem. Podobasz się Louisowi.
- PROBLEM.?! Ty to nazywasz problemem.?
- Tak. Wiesz może kto to Larry Stylinson.?
- No i co z tego. No nie.? Oni, razem.?
- Byli. Ale Harry chciał to wszystko odbudować, ale pojawiłaś się ty i jest zazdrosny.
- Nie chciałam mu robić przykrości.
- Za późno. Siedzi w pokoju i użala się nad sobą.
- Jak ja mogłam coś takiego zrobić. Nawet przez myśl nie przeszło mi to co mógł poczuć Styles. A wiesz co jest w tym wszystkim najgorsze.? Jestem shipperką Larrego.
- Uff.. - odetchnęłam – Czyli, mogłabyś zrezygnować z Louisa.?
- Dla Larrego wszystko.!

Przytuliłam ją. Mogła spełnić swoje marzenie i być z Tommem, ale nie. Zrobiła coś dla nas wszystkich. Pierwsze co udałyśmy się do Hazzy.

- Przepraszam cię Harry, nie wiedziałam, że tak bardzo cierpisz. Chciałabym ci jakoś pomóc – zaczęła przyjaciółka
- Niby jak – burknął chłopak
- Normalnie. Kolacja.? Jutro.? Ty i Louis.? Co ty na to.?
- Serio.? Załatwisz to.?
- Pewnie.
- Dzięki – przytulił ją, na co ja lekko zakaszlałam
- Natalie.? A Harry nie będzie zły, że nocujesz u One Direction.?
- Jaki Harry.? - spytał zdziwiony Loczek
- No jej chłopak. Harry Styczeń. - poinformowała Vicki
- Yyy... rozeszliśmy się. - zakończyliśmy rozmowę

Chciałam coś zjeść. Więc całą trójką zeszliśmy na dół. Po drodze Harry zaczepił mnie.

- Styczeń.? Serio.?

Zachichotałam. Może i powinnam powiedzieć Vicki prawdę, ale skoro już po wszystkim, to po co wspominać.? W salonie już nikogo nie było. ''Dzieci poszły spać'' – jak to ujęła Vick.

Naszykowaliśmy talerz kanapek, których po chwili nie było. Podczas posiłku przyjaciółka dostała sms'a od rodziców, w którym kazali jej wracać do domu. Dokończyliśmy posiłek i obmówiliśmy plan na jutro. Ja z Vick szykujemy jutro kolację dla niej i Louisa, która jednak będzie dla niego i Hazzy. Kiedy chłopcy wrócą z nagrań, Harry pojedzie na wyznaczone miejsce i będzie czekał na Tomma. Ja mam zatrzymać Louisa w domu, jak najdłużej się da. Kiedy wszystko było już jasne, przyjaciółka opuściła dom chłopców.

Po zaciętej kłótni z Stylesem, poszłam się wykąpać. Jako, że łóżko Louisa, w którym miał spać Hazz, było zajęte, przyjaciel poszedł spać do Liama. Ja natomiast wróciłam tam gdzie miałam swój kąt – pokój Loczka. Ułożyłam się wygodnie na łóżeczku i nie wiem kiedy usnęłam

Miło mi, że liczba odwiedzin rośnie. Szkoda tylko, że nie liczba komentarzy ;(

Następny postaram się dodać jutro :)

Zakochałam się w tym zdjęciu. *.............*

Rozdział 12

Nie wiedziałam o co mu chodzi. Gdy byliśmy już w pokoju, usiadłam na łóżku i spojrzałam dziwnie na chłopaka. On miał łzy w oczach. Nie miałam zamiaru pierwsza zaczynać rozmowy.

- Dlaczego się do mnie nie odzywasz.? - spytał powstrzymując łzy
- To było podłe z twojej strony. Mówiłeś mi, że mnie kochasz....
- A pozwolisz mi to wszystko wytłumaczyć.?
- Nie wiem czy to coś zmieni, ale mów.
- Wtedy, kiedy ty poszłaś się położyć, zostałem sam z Louisem. Chciałem mieć z nim już wszystko wyjaśnione. Już miałem mu powiedzieć, już miałem skończyć ten cały teatrzyk, ale on mnie pocałował. Brakowało mi jego ciepła, czułość. Brakowało mi Louisa – wtedy dał upust swoim uczuciom
- Czyli ja byłam tylko takim... Lekiem na złe wspomnienia.?
- Przepraszam. Tak wyszło.
- Chcesz wrócić do niego.?
- Mhmm.
- Pomogę ci.
- SERIO.?! - zdziwił się Styles
- Nie jestem skłonna do żartów w takiej sytuacji. Przywiązałam się do ciebie. Nie chcę cię stracić.
- A nie będziesz... yy..
- Zazdrosna. Niee.. No coś ty.?
- Wiesz co... - zaczął, ale nie skończył, ponieważ zadzwonił mój telefon
- Halo.? - odebrałam
- Natalie.? Czemu się ostatnio nie odzywasz.? - usłyszałam głos Vicki
- Przepraszam cię. To się już nie powtórzy. Może wpadniesz do mojego kolegi – spojrzałam na Hazzę, a on kiwną głową
- A ty będziesz.?
- Oczywiście.
- To wyślij mi adres sms.
- Ok. Do zobaczenia.
- Pa. - rozłączyłam się
- Masz te podpisy, o które cię prosiłam.? - zwróciłam się do chłopaka
- Ta, jasne. - wyciągnął z szafki kilka zdjęć chłopaków z ich podpisami.
- Dziękuje. Warto by też uprzedzić chłopków. Ojej...
- Co się stało.?
- Ona zakochała się w Lou. - ugryzłam się w język
- Trudno. I tak wątpię, żeby coś między nimi zaiskrzyło.

Nie odpowiedziałam. Wzięłam zdjęcia i schowałam je do swojej torby. Zeszłam na dół z Harrym, po czym oznajmiliśmy o przyjściu koleżanki. Chciałam jej zrobić niespodziankę i poprosiłam Tomlinsona by schował się za progiem i przestraszył Vicki.

Kilkanaście minut później usłyszeliśmy pukanie. Stanęłam przed drzwiami frontowymi, nacisnęłam klamkę i przywitałam koleżankę.

- Wejdź.
- A czy twój kolega na pewno chce, żebym tu byłaaaa.!! - przestraszyła się wyskakującego zza drzwi Tomma.- Looooo...Loouu...LOUIS.!!!
- Tak to ja. - powiedział dumnie.
- Ty go znasz.? - spytała niedowierzając
- Nie tylko jego. - w tym momencie do przedpokoju weszła pozostała czwórka
- Jestem Zayn. - zaczął Mulat
- Wiem kim jesteście – oznajmiła ucieszona 16-sto latka

Kiedy koleżanka już trochę się otrząsnęła, zabrałam ją pierw do pokoju Hazzy. Z torby wyjęłam zdjęcia i podarowałam je Vicki. Kiedy miałam zamiar zabrać ją na dół, do chłopaków, ona zaczęła nalegać bym pokazała jej pokój Louisa. Nie mogłam jej odmówić. Przecież widziałam, że nie ma u niego szans. Chociaż tyle mogłam dla niej zrobić.

Po zwiedzeniu pokoju Tomma, zeszłyśmy na dół, gdzie unosiły się piękne zapachy. Poszłam więc sprawdzić kto tak pichci. O dziwo nie zastałam tam Horana.

- Louis.? Ty gotujesz.?
- No tak. Chciałem zrobić dobre wrażenie na Vicki.
- Podoba ci się.?
- Mhmm. - zarumienił się

Mój świat legł w gruzach. A to była tylko i wyłącznie moja wina. To ja wmawiałam mu, żeby znalazł sobie dziewczynę. Miałam nadzieję, że się im nie ułoży. Wróciłam do salonu. Chłopaki grali w FIFĘ. Nic nadzwyczajnego. Usiadłam obok Vicki i zaczęłyśmy plotkować do momentu, aż Tommo przyszedł z jedzeniem. Po skończonym obiedzie Louis zaproponował Vick, że ją oprowadzi, na co ona chętnie się zgodziła. Nie wracali dobrą godzinę. Martwiłam się, ale nie dałam po sobie tego poznać. Harry prawdopodobnie tez się martwił, bo wstał i poszedł na górę. Chwilę po tym, zbiegł przestraszony, spojrzał na mnie i wybiegł z domu. Nie wiedziałam co się stało. Szybko pokierowałam się na piętro i to co tam zobaczyłam, przeszło moje najśmielsze oczekiwania...

Przepraszam, że tak późno, ale nie miałam weny, co zresztą widać po tym rozdziale.  

Rozdział 11

... Niall

- Czemu nie śpisz.? - spytałam
- Obudziłaś mnie swoim szlochem. Co się stało.
- Nie mogę ci powiedzieć.
- A, czy to chodzi o twojego byłego.?
- Mhm – potrząsnęłam głową
- Przepraszam. Nie powinienem o niego wtedy pytać.
- Przecież nie wiedziałeś.
- Widocznie nie był ciebie wart. - przytulił mnie blondyn
- On sobie coś ubzdurał, że ja niby chodzę z Harrym. Dlatego mnie po... - syknęłam – skrzyczał mnie, ale ja mu wytykałam jego zdrady i tak jakoś się nie odzywamy – skłamałam
- Natalie, już dobrze. Idź już spać. Może przynieść ci wody.?
- Poproszę.

Horan wyszedł z pokoju. Po chwili usłyszałam jak krzyczy. Przestraszona zbiegłam na dół. Ujrzałam przerażonego Nialla i obściskującego się Harrego z Louisem. Znowu ból. Taki sam jak przy rozmowie z Clausem.

- Co wy do cholery robicie.! - krzyczał blondyn
- Natalie – powiedział Harry

Ja tak patrzyłam na nich. Nagle zakołowało mi się w głowie i ciemność. Ocknęłam się na kanapie. Nade mną stał Styles, Tommo i Horan.

- Jak dobrze, że żyjesz – oddetchnął Lou
- Jak się czujesz.? - spytał Loczek

Nie odpowiadałam na ich pytania. Patrzyłam się w jeden punkt i myślałam. Podkurczyłam nogi i tak siedziałam nie słuchając ich. Machali mi przed oczami rękami, próbowali rozśmieszyć. W końcu zrezygnowany Niall poszedł się położyć. To samo zrobił Lou. Został przy mnie tylko Harry.

- Dlaczego się nie odzywasz.? - szepnął

Opuściłam głowę. Chłopak westchnął ciężko, ziewnął i przytulił się do mnie. Nawet nie wiem kiedy usnął. Ja siedziałam tak całą noc. Myślałam długo, ale nie było tego żadnych efektów.

Rano

Dopiero rankiem udało mi się trochę zdrzemnąć. Nie pospałam jednak zbyt długo ponieważ dostałam sms'a od taty:

''Córcia, zostaję jeszcze w USA na tydzień. Mam nadzieję, że sobie beze mnie poradzisz.?''

Szturchnęłam śpiącego Harrego i pokazałam mu sms'a.

- Zostań u nas tak długo jak tylko chcesz.

Ja nie odezwałam się ani słowem. Chłopak wiedział, że jestem twarda, więc nie podejmował się rozmowy ze mną. Ja poszłam do łazienki nałożyć makijaż. Następnie wysłałam sms'a Stylesowi:

''Pójdziesz ze mną po ciuchy do domu.?''

Na co on: ''Oczywiście. xx''

Ubrałam swoje wczorajsze ubrania. Gotowa czekałam, aż chłopak się naszykuje. Po drodze nie wymieniliśmy ani pół słowa. W domu posprzątałam stłuczoną butelkę, przebrałam się i spakowałam kilka ubrań. Hazz za ten czas oglądał zdjęcia, które wisiały na ścianie salonu.

- Tak pięknie wyglądasz jak się uśmiechasz – westchnął, ale nie zwróciłam na to uwagi.

Gotowi wyszliśmy. Będąc już z powrotem u chłopaków, zaniosłam swoje rzeczy do pokoju Harrego i wróciłam do salonu.

Chciałam się im jakoś odwdzięczyć za gościnę, więc zrobiłam im śniadanie. Gdy danie było już na stole, postanowiłam obudzić resztę śpiących chłopaków. Do drzwi każdego z nich waliłam tak długo, aż nie wstali. Również przy tej czynności nie odezwałam się ani słowem. Ja nie miałam ochoty jeść więc usiadłam przed telewizorem. Kiedy przyjaciele skończyli jeść, dołączyli do mnie. W pewnym momencie, Hazz zerwał się, złapał mnie za rękę i zaprowadził do jego sypialni...

Taki trochę dziwny wyszedł o.O

Przepraszam was, ale mam takiego doła. Wszystko mi się wali.

Rozdział 10

...

- Ale Harry, nie mogłeś przewiedzieć co się stanie.
- Ale mogłem zostać z tobą.
- Właśnie nie mogłeś. Ty masz swoje problemy, swoje obowiązki i żadna dziewczyna taka jak ja nie może ci w życiu namieszać.
- Ale ja chcę, żeby taka dziewczyna mi namieszała w życiu.!
- Dlaczego.?
- Chciałbym zapomnieć o przeszłości. O tym głupim zauroczeniu. O Louisie.
- Przecież to twój przyjaciel. To, że nie możecie być razem to nie przeszkoda do tego by się przyjaźnić.
- Może i masz rację. Dziękuje. Teraz chodź, idziemy na policję.
- Harreh, nie. Ja się nigdzie nie wybieram.
- Ale to już przekracza wszelkie granice.
- Ja to wiem, ale on jest nie obliczalny. Dowie się, że byłeś ze mną i na tobie również się zemści.
- Ale ja nie mogę patrzeć jak cierpisz.
- Puki jestem przy tobie, nie cierpię. - otarłam łzy
- Miło mi Kotku – przytulił mnie – teraz jakoś musimy wytłumaczyć Niallowi jakoś to co widział.
- Może po prostu powiem, że mnie jakieś łobuzy pobiły jak tu szłam.?
- Dobrze. Poczekaj tu, ja go zawołam. - wyszedł z sypialni

Po niedługiej chwili wrócili.

- Natalie, powiesz mi w końcu co się stało.? - spytał Horan
- Właśnie do was szłam i kilka chłopaków mnie zaczepiło. Ja próbowałam ich ominąć, ale oni zaczęli mnie atakować i mnie trochę sponiewierali.
- O Boże.! O Boże.! Trzeba dzwonić na policję.! Na policję.! - krzyczał blondyn
- Ucisz się.! - zasłonił usta Niallowi, Hazz.
- Na żadną policję. Oni widzieli skąd wychodziłam, czyli wiedzą gdzie mieszkam.- wytłumaczyłam
- Och, no dobrze. Mogę poinformować chłopaków.?
- Nie. Nie potrzebna im ta informacja.
- No dobra. - wymamrotał ze spuszczoną głową Horan, który wyszedł z pokoju.
- Może my też tam pójdziemy.? Trochę to podejrzane, że ciągle siedzę u ciebie w pokoju.
- Ok, ale poczekaj. - wyszedł z sypialni Loczek

Nie wracał dosyć długo i się zmartwiłam. Już miałam iść sprawdzić gdzie się to on zawieruszył, lecz właśnie wtedy pojawił się w drzwiach.

- Gdzie się wybierasz.?
- Chciałam cię szukać. Wyszedłeś, a ja nawet nie wiem po co.
- Wziąłem o Zayna kosmetyki. Zakryj sobie to limo, bo inaczej znowu będziesz musiała się tłumaczyć. - podał mi kosmetyczkę
- Dobry plan. - musnęłam lekko jego policzek. - gdzie łazienka.?
- Tutaj – wskazał na ciemne, mahoniowe drzwi.

Udałam się tam. Najpierw obejrzałam szkody. Cały prawy policzek był fioletowy. Potem obmyłam wodą. Wyjęłam z kosmetyczki fluid. Nałożyłam dosyć grubą warstwę. By rozjaśnić ciemny fluid twarz potraktowałam pudrem. Gotowa zeszłam na dół, do chłopaków. Nigdy nie zapomnę miny Nialla. Coś a'la ''WTF.?!?''. Żeby nie robić podejrzeń, usiadłam między Liamem, a Louisem. Chłopaki, akurat grali FIFĘ. Chcieli bym z nimi zagrała, ale nie miałam ochoty. Jednak męczyli mnie tak długo, że przełamałam swoją niechęć. Oczywiście rozniosłam pierw Lou, potem Zayna a następnie Liama.

- Skąd umiesz tak świetnie grać.? - spytał Zayn
- Kocham piłkę nożną. Często grałam w FIFĘ z moim byłym.
- Czemu byłym.? - spytał Niall

Moje łzy zaszkliły się. Znowu wróciłam do punktu wyjścia. Nie mogłam im przecież powiedzieć. Znowu skłamałam.

- Zdradził mnie. - zacisnęłam usta

Spojrzałam na Harrego, który zrobił minę zadowolonego Ojca.

- Oj, współczuje. - odparł Nial klepiąc mnie po ramieniu. - Może chodź upichcimy coś. Obiecałaś.!
- No dobrze. Pokaż mi kuchnię.

Zaprowadził mnie do owego pomieszczenia. Zaproponowałam Carbonare. Gdy danie było już gotowe zanieśliśmy talerz każdemu. Po zjedzeniu makaronu postanowiliśmy w coś zagrać. Chłopaki postanowili wygrać ze mną. Wygrali, bo się nad nimi ulitowałam. Kiedy gra mi się już znudziła, nalegałam by puścili jakiś film. Spełnili moją prośbę. Na ekranie 60' telewizora wyświetlili 'Piraci z Karaibów'. Niall, Zayn i Liam w połowie filmu postanowili się położyć. Zostałam więc z Louisem i Harrym. Po zakończonym seansie wstałam i oznajmiłam:

- Wiecie, ja już pójdę do domu. Miło mi się tu z wami siedziało, ale już czas na mnie
- Zostań. Nie możesz teraz wrócić do domu. Sama wiesz dlaczego. - oburzył się Styles
- Ojej. Masz rację. Może jednak zostanę. - przestraszyłam się
- Chodź dam ci coś do przebrania – zaproponował Louis
- Ojej, dobrze

Przyjaciel dał mi bluzeczkę w paski, a która była już na niego za mała i czerwone, krótkie spodenki. Przebrałam się w łazience i zeszłam tak ubrana na dół do Hazzy i Louisa.

- Będziesz spała u mnie, a ja u Louisa – oznajmił Harry
- Ok. To może ja już pójdę się położyć. Za dużo wrażeń jak na jeden dzień. Good Night
- Good Night – powiedzieli równocześnie

Ja wolnym krokiem udałam się do łazienki, żeby zmyć makijaż. Zmęczona udałam się do pokoju Loczka. Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam płakać. Dławiłam się swoimi słonymi łzami. Wtedy do pokoju wszedł...

Jak się kurczę rozkręciłam, tylko szkoda, że nikt tego nie czyta :'(

Tak sobie ostatnio myślałam, co by było jakby to wszystko było prawdą :o

Ola Bielicka, dziękuje, że chociaż ty to czytasz. Miło mi :)

Rozdział 9

Będąc już w pomieszczeniu, rzuciłam się na swoje wygodne łóżeczko. Nie mogłam usnąć. Cały czas myślałam o Larrym. W pewnej chwili drzwi do mojego pokoju otworzyły się.

- Harry, co ty tutaj robisz.?
- Boję się spać sam – rzekł pakując mi się do łóżka
- Oj, dzidziuś się boi.?
- To nie jest śmieszne – oburzył się chłopak
- Owszem, jest.
- A ty dlaczego jeszcze nie śpisz.?
- Nie mogę spać.
- Och – przytulił mnie Loczek, co odwzajemniłam
- Harreh, dziękuje. Pomogłeś mi w ciężkich chwilach i dzięki tobie poznałam chłopaków. Kocham cię.
- Też cię kocham kotku. - westchnął ciężko przyjaciel
- Może jednak pójdziemy spać.? - zaproponowałam
- Za momencik – powiedział zerkając na mnie
- Chcesz mi coś powiedzieć
- Yyy... nie. Już nie. Idź spać.
- Dobrze, A ty.?
- Zaraz usnę.
- To dobranoc – pocałowałam go namiętnie i odwróciłam się do niego plecami.

On jeszcze chwilę siedział i rozmyślał. Po upływie ok. 10 minut położył się obok i objął mnie swoim ramieniem. Czułam się wtedy tak bezpiecznie.

Rankiem nie zastałam chłopaka obok mnie. Przeciągnęłam się i wstałam w celu zlokalizowania go. Najpierw zobaczyłam w łazience – nic, w gościnnym – nic. Zeszłam więc na dół. Łazienka – nic, Salon – nic, pokój Ojca – nic, kuchnia – syto nastawiony stół i Harry.

- WOW – krzyknęłam odgarniając włosy do tyłu
- Siadaj.- odsunął krzesełko Hazz

Spoczęłam więc na krzesełku i zajadałam się pysznym jedzeniem.

- Dzisiaj mamy spotkanie z MODEST! i dopiero wieczorem będziemy wolni. Wpadniesz.?
- Pewnie.
- Ok. To ja ogarnę się i pojadę od razu tam.
- Spoczko.

Pocałował mnie w policzek i pokierował się w stronę łazienki. Wychodząc spytał :

- Dobrze wyglądam.?
- Świetnie – musnęłam jego usta.
- To do zobaczenia
- Pa.!

I wyszedł. Ja postanowiłam w końcu się ogarnąć. Założyłam różowe dresy, niebieski T-Shirt i wyprostowałam włosy. Chciałam obejrzeć jakiś film więc włączyłam mój ulubiony – Jack and Jill. Po kilkunastu minutach oglądania w mieszkaniu rozległ się dźwięk dzwonka. Kto to mógł być.? Otworzyłam więc drzwi. Stał tam chłopak w kapturze, który na powitanie uderzył mnie w twarz, tak mocno, że upadłam na podłogę. On, wszedł do środka i zamknął drzwi.

- POMOCY.!!! - darłam się
- Stul pysk, dziwko.!
- Claus.? - spytałam
- Tak. - odpowiedział ściągając kaptur
- Dlaczego mnie uderzyłeś.?
- Dlatego, że zdradziłaś mnie z tym pedałem Harrym, czy jak mu tam. Pożałujesz tego
- Skąd w ogóle o tym wiesz.?
- Z mediów
- Ale to nie prawda. Ja z nim nie jestem
- To dlaczego był u ciebie na noc.?
- Śledzisz mnie.?
- Odpowiadaj na moje pytania, zdziro – znów uderzył mnie w twarz.
- Pomógł mi.! To mój przyjaciel.!
- Nie możesz się z nim przyjaźnić.
- Ty nie decydujesz, z kim ja mam się przyjaźnić.!
- Zamknij się suko.! - związał mi usta chustą i pociągnął za rękę prowadząc do salonu. - Teraz za to zapłacisz.!

Począł zdzierać ze mnie ubrania. Krzyczałam, ale chustka, która zasłaniała mi usta, zagłuszała moje krzyki. On był taki brutalny wobec mnie. Nic nie pamiętałam, bo Claus uderzył mnie butelką po piwie, którą przyniósł ze sobą. Jedno jest pewne. Zgwałcił mnie. ZNOWU. To było jeszcze gorsze uczucie niż za pierwszym razem.

Po tym jak chłopak wykonał 'swoje' wyszedł jak niby nigdy nic. Ja przestraszona szybko ubrałam się i pobiegłam do Stylesa. Stanęłam przed drzwiami do ich domu i zadzwoniłam dzwonkiem.

- Natalie, co się stało. Masz podbite oko. Kto ci to zrobił.? - zasypywał mnie pytaniami Horan
- Jest Harry.? - wydukałam
- HARRY.! Nat, przyszła.! - krzyknął – wejdź proszę

Przybiegł mój ukochany. Gdy tylko zobaczył w jakim stanie jestem, zesmutniał.

- Co się stało.?

Nie odpowiedziałam. Przytuliłam się do niego i zaczęłam ryczeć

- Chodź do sypialni – zaproponował chłopak

Wyruszyliśmy tam. Ja usiadłam na łóżku wpatrując się w Loczka, który stał naprzeciwko mnie.

- Claus. On mnie znalazł. Był zły o to, że go zostawiłam. Pobił mnie i... Zgwałcił. - wybuchłam gorzkim płaczem
- Zatłukę sukinsyna. Już tyle wyrządził ci krzywdy. Musimy zadzwonić na policję.
- Nie, Harreh, nie. On się zemści.
- To moja wina. Nie powinienem zostawiać cię wtedy samej...

Wiecie... Naciągany ten rodział bo miały być 3 komentarze ;<<

Mam już super plan :D Taki supcio... xd

Nadal trzyma się tego:

3 komentarze = Następny rozdział.!

Rozdział 8

Obudziłam się znowu dosyć wcześnie. Obudził mnie oczywiście mój ojciec, który o 9.00 miał samolot do USA. Pomogłam mu się spakować. Gdy dochodziła 8.00 pożegnałam się z Andre i rozkraczyłam się na kanapie. Nagle, olśnienie. Harry ma do mnie przecież przyjść. Głupia skleroza. Uprzątnęłam z grubsza dom i zabrałam się za siebie. Włosy polokowałam przy końcówkach, nałożyłam super lekki makijaż, stanęłam przed szafą i pustka w głowie. Nie wiedziałam co mam na siebie włożyć. Po półgodzinnej naradzie z ciuchami wybrałam zielone rurki i bluzkę z logo batmana. Ponieważ była już 13.0 nie opłacało mi się robić śniadania, więc wybrałam się na miasto by coś zjeść. Udałam się do małej restauracji, gdzie zamówiłam sobie makaron z serem. Wracając do domu, wstąpiłam do spożywczego po składniki do ciasta, które chciałam upiec dla Harolda. Od razu po przyjściu wzięłam się za deser. Kiedy włożyłam ciasto do piekarnika była 15.30. Za chwilę miał przyjść chłopak. Poprawiłam troszkę swój wygląd. Wyjęłam gotowe ciacho i odłożyłam na blacie by ostygło.

Stanęłam przed drzwiami frontowymi i czekałam na Loczka. Nagle 'drrryń.!'. Szybko chwyciłam za klamkę i otworzyłam drzwi. Był tam Harreh z wielkim bukietem róż.

- To dla ciebie koteczku.!
- Och, nie trzeba było. Wejdź.

Stanął w przedpokoju i wręczył mi róże. Ja podziękowałam mu namiętnym pocałunkiem, który nie trwał długo, ponieważ Harry oderwał się ode mnie.

- Co tak pachnie – spytał
- Upiekłam właśnie ciasto. Specjalnie dla ciebie.
- Ojej. Mniam. - złapał się za brzuch.

Ja pokierowałam się do kuchni by wstawić kwiatki do wazonu. Za mną podążył Hazz.

- Gorące.!! - krzyknęłam, ale było już za późno.
- AAAA... - wył z bólu Harold – kto stawia gorące ciasto na stole.?
- Ja – odpowiedziałam przemywając poparzoną rękę chłopaka – Boli.?
- Nie, już nie.
- Idź już lepiej do salonu wybrać jakiś film, a ja ukroję tego ciasta.
- Ok. - rzucił, wycierając mokrą rękę

Tak więc ukroiłam ostrożnie dwa kawałki ciasta, położyłam obok po dwie gałki lodów waniliowych i udekorowałam to wszystko bitą śmietaną. Wchodząc do pokoju zastałam Harrego bawiącego się z Lookiem.

- Bardzo słodki jest ten maluch – rzekł odbierając ode mnie talerz z deserem – Czy możesz zaopiekować się nim. Ja nie mógłbym spędzać z nim dużo czasu.
- No pewnie, że mogę. Wybrałeś jakiś film.?
- Może być ten.? - pokazał pudełko z płytą
- Mhm...

Na niczym nie mogłam się skoncentrować, gdy był obok mnie ON. Siedzieliśmy wtuleni w siebie. Kiedy film się skończył:

- No to co teraz robimy.? - spytał towarzysz
- Nie wiem – spojrzałam w jego piękne, zielone oczy.

Nasze twarze były bardzo blisko siebie co w efekcie złączyło nas w długim pocałunku. Nagle Hazz popchnął mnie delikatnie tak, że położyłam się. Cały czas usta łączyły nasze twarze. W pewnej chwili poczułam jego dłonie pod moją bluzką.

- Harry, ja nie jestem jeszcze na to gotowa – odezwałam się
- No i masz problem – znowu począł wkładać ręce pod moją koszulkę.

Nie odezwałam się, tylko uderzyłam go lekko w czułe miejsce.

- Teraz ty masz problem, idioto
- To było nie fair – pisnął cienkim głosikiem leżąc na podłodze i zwijając się z bólu.
- Tssa... A tak już na serio co robimy.? Może posiedzimy na twitterze.?
- Spoko. - odpowiedział wstając z podłogi

Pierw zalogowaliśmy się na mnie.. Nudyyy.... Jak zawsze -,- Potem nadszedł czas na Hazzę. Dowiedziałam się, że jego hasło brzmi : ''me123456''. Zawsze spoko. Tam jak zwykle mnóstwo pytań.

- Czemu na nie nie odpowiadasz.?
- Nie mam ochoty, ani czasu.
- Teraz nie masz czasu? Chodź. Pośmiejemy się.
- No dobra. To ty pisz.

Rzeczywiście, śmieliśmy się na całego z pytań typu:

'' Wczoraj oglądałam wasz koncert z trasy UAN. Nie musiałeś dawać mi znaków, że mnie kochasz. Przecież to wiem.!''

Takiej beki nigdy z nikogo nie miałam. Pojawiło się również pytanie, na które odpowiedzieliśmy najszczerzej na świecie:

'' Ktoś: @Harry_Styles Larry is real.!

Harry: @LarryFan Noo. xx ''

Odpowiadaliśmy jeszcze na kilka pytań, po czym postanowiliśmy położyć się spać. Chłopakowi przydzieliłam pokój gościnny, a ja wróciłam do siebie. Wyciągnęłam z szafy piżamkę i pokierowałam się do łazienki. Otworzyłam drzwi i ujrzałam Harrego Przestraszona trzasnęłam drzwiami i krzyknęłam:

- SORRY.!
- Nie nauczyli cię pukać.!?
- To ja idę na dół do łazienki.!

Tak więc i tam się pokierowałam. Będąc mądrzejsza od przyjaciela, zamknęłam drzwi. Nalałam wody do wanny i dolałam płynu do kąpieli. Siedząc w wannie usłyszałam, że ktoś próbuje otworzyć drzwi od łazienki.

- Nie tym razem Styles.! - krzyknęłam
- FUCK.! Ty mogłaś.?
- Ale to przez przypadek
- Zobaczysz. Zaraz tam wejdę.
- No zobaczymy.

Usłyszałam jak przyjaciel próbuje przekręcić od tamtej strony zamek. Przestraszyłam się trochę więc wyszłam z wody i przyodziałam szlafrok.

- Udało mi się.! - krzyknął wchodząc do pomieszczenia
- No udało – skomentowałam zarkasycznie
- Czemu jesteś ubrana.? - spytał zawiedziony Loczek
- Aż taka głupia nie jestem Styles. Teraz proszę cię byś dał mi się spokojnie wykąpać.
- No dobra – wyszedł.

Ja znowu zamknęłam drzwi i dla pewności zasunęłam jeszcze suwak. Czysta i przebrana w kolorową piżamkę udałam się do pokoju ...

Takie se głupie, wiem ;p

Tak jak pisałam wcześniej. Dedykuję tę część Weronice. I ♥ YOU

Teraz robię tak... 3 komentarze = Następny rozdział

Rudy/Czerwony Lou *___*